مصاحبه بالینی چیست؟

ارزیابی ذهن کودکان از طریق مصاحبه بالینی

برای ارزیابی آنچه که در ذهن و روان بچه ها می گذره ، یک روانشناس در وهله ی اول مصاحبه بالینی انجام میده اما معمولاً بچه ها از این مصاحبه بالینی خیلی استقبال نمی کنند . چرا ؟؟؟

دکتر چی میخواد بپرسه …

مامان به دکتر چی گفته…

نکنه حرفهای منو به مامانم بگه…

نکنه دکتر فکر کنه من بچه بدی هستم…

نکنه تکلیف و مشق بده…

و علت اصلی این تشویش های بچه ها اینه که اونا خودخواسته به دکتر مراجعه نکردند، بلکه به اصرار والدینشون راضی شدن که در جلسه شرکت کنند.

بنابراین باید دنبال راه حلی باشیم تا این اجتناب های بچه ها، مسیر تعامل مشاور و کودک رو به بن بست نکشه. یکی از بهترین روشها برای اینکه بشه به افکار و هیجانات کودک دسترسی پیدا کرد بدون اینکه اذیت بشه

اینه که از نقاشی استفاده کنیم الان که بیشتر مصاحبه های من آنلاینه تست نقاشی رو هم آنلاین می گیرم.

بچه ها با کمک والدینشون، دوربین موبایل رو در حین ویدیو کال روی صفحه نقاشی تنظیم می کنند و من به راحتی می تونم هم نحوه ترسیم رو ببینم و هم سوالهام را بپرسم.

البته که تفسیر نقاشی بعد از ارسال عکس و بررسی پاسخ ها و تطبیق اونا با مصاحبه بالینی، خودش چند ساعت زمان لازم داره

اتفاقا امروز یه مراجع داشتم که ظاهراً خیلی هم از این که توی جلسه مشاوره نشسته بود خوشش نمیومد و قطعاً مامانش برای این اولین جلسه کلی انرژی گذاشته بود تا بتونه گل پسرش رو راضی کنه

برای این جور کیس ها معمولاً سعی می کنم که جلسه مصاحبه بالینی رو خیلی کش ندم و بچه رو خسته نکنم بنابراین در کمترین زمان ممکن باید بیشتر اطلاعات رو از بچه بگیرم اینجور بچه ها معمولاً توی تست نقاشی هم فقط یک ساختار کلی را می کشند و چندان علاقه ندارند که نقاشی را رنگ کنند یا اینکه جزئیات بیشتری به نقاشی اضافه کنند.

که البته از نقطه نظر تفسیر نقاشی نیازی به رنگ کردن یا اصلاح اشکالات نقاشی نداریم، بنابراین نقاشی‌ رو در کلی ترین حالت ممکن تحویلم داد و با هم دیگه خداحافظی کردیم.

تفسیر نقاشی یکی از ارزیابی های روانشناختی کودکان به حساب میاد و مکمل اون یعنی مصاحبه بالینی میتونه تا حدودی مارابه سرنخ‌های مهمی از شکایت اصلی مراجع که در اینجا والدین هستند، برسونه اما همیشه هم اینطور نیست خیلی از بچه ها دوست دارند که من وقت بیشتری بهشون بدم تا بتونن نقاشیشون رو خوشگل تر کنند یا آن را رنگ کنند.

اما تو تست نقاشی ما یک عکس واضح از نقاشی اصلاح نشده و ترجیحاً رنگ نشده نیاز داریم و به همین خاطر به والدین میگیم که اول از نقاشی عکس بندازند و بعد اجازه بدهند این هر چقدر دوست داره به نقاشیش رنگ و لعاب بده به همین خاطر در ابتدای شروع نقاشی به بچه ها میگیم که قشنگ بودن یا حرفه‌ای بودن نقاشی تو اصلاً برای ما ملاک نیست و همین که یه نقاشی یادگاری ازت داشته باشیم برامون کافیه

بچه ها با شنیدن این جمله معمولاً اضطراب کمتری برای کیفیت نقاشیشون دارن، کما اینکه مراجع امروز من مدام در بین صحبت هاش می گفت همینجوری کشیدم… همینجوری کشیدم… که من خیلی رو کیفیت نقاشی امروزش حساب نکنم.

البته این اجتنابها ربطی به اضطراب بچه‌ها نداره اصولا در جامعه ما هنوز مسئله مشاوره گرفتن از یک روانشناس موضوعی است که برای بزرگتر ها هم حل نشده و معمولاً این پیشنهاد را با اکراه می پذیرند چه برسه به بچه ها البته که دنیای پیش رو پنجره های جدیدی رو برای آشتی بین مراجع و روانشناس به رومون باز کرده…