برقراری ارتباط با نوجوانان

برقراری ارتباط به چه صورت است؟

روابط مثبت و در ارتباط ماندن

در سنین نوجوانی والدین و فرزندان معمولاً زمان بیشتری را دور از هم می گذرانند. طبیعی است که نوجوانان بخواهند زمانی را به تنهایی و همچنین با دوستان و سایر افراد خارج از خانواده خود بگذرانند.

اما نوجوانان همچنان به روابط قوی با والدین نیاز دارند تا در مواجهه با چالش های دوران نوجوانی احساس امنیت کنند. دانستن اینکه شما آنجا هستید تا آنها را دوست داشته باشید و از آنها حمایت کنید، به کودک شما اعتماد به نفس می دهد تا چیزهای جدید را امتحان کند و ایده ها، علایق و روابط جدید را کشف کند.

برقراری ارتباط با فرزند نوجوان خود به معنای  ایجاد صمیمیت در روابط شما با در دسترس بودن و پاسخگویی به فرزندتان است. این چیزی بیش از صرف وقت در کنار یکدیگر است.

برقراری ارتباط می تواند:

• گاه به گاه باشد ،یعنی: زمانی است که از تعاملات روزمره برای ایجاد صمیمیت استفاده می کنید
• برنامه ریزی شده باشد :زمانی است که برای انجام کارهایی که هر دو از آنها لذت می برید، زمانی را برنامه ریزی می کنید.

داشتن هر دو نوع برقراری ارتباط در رابطه با فرزندتان بسیار خوب است.

اگر با فرزندتان ارتباط برقرار کنید، در موقعیت خوبی برای حل مشکلاتی که ممکن است فرزندتان داشته باشد خواهید بود. احتمال اینکه فرزندتان با مشکلاتی به سراغ شما بیاید نیز بیشتر است.

برقراری ارتباط گاه به گاه با نوجوانان

ارتباط گاه به گاه راهی برای استفاده از تعاملات روزمره برای ایجاد روابط مثبت است. بهترین فرصت ها برای برقراری ارتباط گاه به گاه زمانی است که فرزندتان با شما مکالمه ای را آغاز می کند – این به طور کلی به این معنی است که او در خلق و خوی صحبت کردن است.

نکاتی برای اتصال معمولی

• کاری را که انجام می دهید متوقف کنید و روی لحظه تمرکز کنید. به عنوان مثال، تلفن خود را زمین بگذارید یا صفحه رایانه خود را ببندید. حتی برای چند ثانیه تمام توجه خود را به کودک خود معطوف کنید. وقتی این پیام را بفرستید که در حال حاضر، فرزندتان مهمترین چیز برای شماست، اتصال بهترین نتیجه را دارد.
• وقتی فرزندتان با شما صحبت می کند به او نگاه کنید. واقعا گوش کن چی میگن این پیام را می فرستد که آنچه فرزندتان برای گفتن دارد برای شما مهم است.
• علاقه نشان دادن. فرزندتان را تشویق کنید تا آنچه را که می‌گوید بسط دهد و دیدگاه‌ها، نظرات، احساسات، انتظارات یا برنامه‌های او را بررسی کند.
• بدون وقفه، قضاوت یا تصحیح گوش دهید . هدف شما این است که در کنار فرزندتان باشید، نه نصیحت یا کمک کردن، مگر اینکه او درخواست کند.
• فقط اونجا باش برای مثال، ممکن است زمانی که فرزندتان پشت میز مشغول مطالعه است، در آشپزخانه باشید. نوجوانان فقط از دانستن اینکه شما در دسترس هستید سود می برند.
• در تماس باش. برای مثال، اگر با فرزندتان تمام وقت زندگی نمی کنید یا مدتی از خانه دور هستید، روزانه پیامک ارسال کنید.

شما همچنین می توانید فعالانه سعی کنید فرصت هایی را برای ارتباط گاه به گاه ایجاد کنید. به عنوان مثال، برخی از نوجوانان وقتی با هم کاری انجام می دهید، مثل آشپزی، پیاده روی یا مرتب کردن وسایل، راحت تر صحبت می کنند. اما اگر فرزندتان نمی‌خواهد صحبت کند، مکالمه را مجبور نکنید. در عوض فقط منتظر فرصت دیگری باشید.

ارتباط برنامه ریزی شده با نوجوانان 

ارتباط برنامه ریزی شده به فرزندتان نشان می دهد که می خواهید با او وقت بگذرانید.

زندگی های پرمشغله و زمان بیشتر از هم می تواند گذراندن اوقات خوشی را با هم دشوار کند. به همین دلیل باید برنامه ریزی کنید. نوجوانان همیشه مشتاق گذراندن وقت با والدین خود نیستند، اما ارزش آن را دارد که حداقل گاهی اوقات این کار را انجام دهند.

نکاتی برای اتصال برنامه ریزی شده

• زمان با هم برنامه ریزی کنید شما باید زمانی را پیدا کنید که برای هر دوی شما مناسب باشد. در ابتدا، می تواند به کوتاه نگه داشتن زمان کمک کند.
• اجازه دهید فرزندتان انتخاب کند که شما چه کاری را انجام خواهید داد و از او پیروی کنید. این به فرزند شما انگیزه می دهد که بخواهد با شما وقت بگذراند. همچنین انجام فعالیت هایی که کودک شما در آن متخصص است، سرگرم کننده است – آموزش مهارت های جدید می تواند اعتماد به نفس کودک شما را افزایش دهد.
• روی لذت بردن از همراهی فرزندتان تمرکز کنید. سعی کنید شریکی مشتاق باشید و فعالانه با کاری که فرزندتان انجام می دهد همکاری کنید. این فعالیت به خودی خود اهمیت کمتری نسبت به سرگرمی و صحبت مشترک با فرزندتان دارد.
• به جای اینکه فرزندتان را اصلاح کنید یا نصیحت کنید، علاقه مند باشید و بپذیرید. کنار گذاشتن نقش معلمی و مربیگری کار آسانی نیست، اما این زمان برای ایجاد و بهبود روابطتان است. بنابراین اگر اشتباه یا راه ساده‌تری برای انجام کاری می‌بینید، بدون نظر آن را رها کنید.
• به تلاش خود ادامه دهید و مثبت بمانید. در ابتدا، ممکن است فرزند شما به اندازه شما مشتاق شرکت در این فعالیت ها نباشد. برای شروع زمان‌های برنامه‌ریزی شده را کوتاه نگه دارید تا فرزندتان از این زمان با شما لذت ببرد.

غلبه بر موانع برای اتصال

فرزندتان از گذراندن وقت با شما اجتناب می کند. استفاده از فرصت‌های روزمره برای برقراری ارتباط – مانند گپ زدن در حین رانندگی – می‌تواند به شما کمک کند از این مانع عبور کنید.

اگر کودک شما تمایلی به صرف وقت با شما ندارد، می توانید موارد زیر را امتحان کنید:

• برای شروع آن را مختصر بیان کنید. مثلاً بعد از مدرسه یک فنجان قهوه در کافه مورد علاقه خود امتحان کنید.
• به جای رزرو از قبل، راه های خود به خودی برای گذراندن زمان با کیفیت پیدا کنید.
• از فرزندتان بخواهید کارهایی را که دوست دارد با شما انجام دهد بیاورد و فهرست آنها را بررسی کنید.
• از فناوری برای ارتباط با فرزندتان استفاده کنید. ارسال گیف های خنده دار یا پیام های متنی می تواند به شما کمک کند در ارتباط باشید.
• تسلیم نشو ممکن است کمی طول بکشد، اما هر چه زمان بیشتری را با هم بگذرانید، هر دو بیشتر می توانید در آن استراحت کنید.

فرزندتان از صحبت کردن با شما در مورد کاری که انجام می دهد امتناع می ورزد
شما و فرزندتان ممکن است احساس صمیمیت بیشتری داشته باشید اگر از مکالمات غیررسمی در طول روز نهایت استفاده را ببرید. هر گپ کوچک فرصتی برای گوش دادن و صحبت کردن و برقراری ارتباط به شیوه ای آرام و مثبت است.

شما احساس می کنید تنها کسی هستید که تلاش میکنید اگر با فرزندتان مهربان و با ملاحظه رفتار کنید، این می تواند به ایجاد حسن نیت و احساسات مثبت کمک کند. اغلب، چیزهای ساده تفاوت بزرگی ایجاد می کنند – برای مثال، گفتن لطفا، بغل کردن، دست زدن به پشت، در زدن قبل از ورود به اتاق خواب، پختن یک غذای مورد علاقه یا برنامه ریزی برای فعالیت های سرگرم کننده غافلگیرکننده.

این رویکرد محیط مثبت تری ایجاد می کند، حتی اگر فرزند شما به آن ملحق نمی شود. به انجام کارهای محبت آمیز توجه کنید، حتی زمانی که تمایلی به آن ندارید. این یک مثال عالی برای فرزند شما است و همچنین به آنها کمک می کند تا ارزش گذراندن وقت با شما را بدانند.