اختلال نافرمانی

اختلال نافرمانی مقابل جویانه براساس DSM5

در سال 1952 انجمن روانپزشکی آمریکا ” راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی – DSM ” (اختلال نافرمانی) را چاپ کرد. نسخه اولیه آن شامل 106 ناهنجاری فکری و ذهنی بود . از آن موقع تا حالا DSM هرچندسال یک بار ارتقا پیداکرده تا اینکه نسخه پنجم آن یعنی DSM 5 درسال 2013 به چاپ رسید که در ایران هم مبنای تشخیص بیماری ها و مورد استفاده روانشناسان و روانپزشکان است.

تعریف اختلال نافرمانی

A:

مجموعه ای مستمر و مکرر از عصبانیت، خشم، تحریک پذیری، جر و بحث، چالش بر انگیزی، نافرمانی، لجبازی، بی اعتنایی، یا کینه توزی و تلاش برای ناراحت کردن دیگران، که حداقل 6 ماه طول می کشد و حداقل 4 معیار از 8 معیار زیر این موضوع را نشان میدهند.

عصبانیت – تحریک پذیری

1. فرد معمولا نمی تواند جلوی عصبانیت خود را بگیرد یا خشم خود را کنترل کند.
2. معمولا زودرنج است و به آسانی ناراحت یا اعصابش خورد میشود.
3. معمولا عصبانی است یا اوقات تلخی میکند.

جر و بحث – چالش بر انگیزی

4. معمولا با مسئولان جر و بحث می کند.
5. معمولا فعالانه مخالفت می کند یا قبول نمیکند که از درخواستهای مسئولان و بالا دستها یا از قوانین اطاعت کند.
6. معمولا دیگران را عمدا ناراحت می کند.
7. در مورد اشتباهات یا بدرفتاریهای خود معمولا دیگران را مقصر میداند.

کینه توزی

8. در شش ماه گذشته حداقل دو بار از سر کینه توزی خواسته است به دیگران آسیب برساند یا آنها را ناراحت کند، یا عملا این کار را کرده است.

B:

رفتار نامطلوب فرد با رنجی که خودش یا اطرافیانش می کشند مثلا، خانواده، دوستان و همسالان، همکاران مرتبط است، یا باعث می شود در عملکرد اجتماعی، تحصیلی یا شغلی فرد نقص شدیدی به وجود آید، طوری که از لحاظ بالینی معنادار محسوب میشود .

C:

این رفتارها صرفا و انحصارا در طول یک اختلال پسیکوتیک، مصرف مواد، افسردگی عمده یا دوقطبی مشاهده نمی شود. همچنین فرد معیارهای لازم برای اختلال نامنظمی خلقی اخلال گرانه را ندارد.